Σεραφίνα, κοίτα πόσο όμορφα είναι!
Όχι!
Με συγχωρείτε.
Ζητώ συγνώμη, αλλά πραγματικά με τρομάξατε!
Ω παιδί μου... καλέ εσύ τρέμεις; Καημενούλα...
Αισθάνομαι την καρδιά σου να χτυπά ...εδώ ακριβώς...
…μέσα στη φούχτα σου, σαν ένα παγιδευμένο πουλί.
Άσε με να σου δώσω κάτι που θα σε βοηθήσει να ξεχάσεις.
Ορίστε. Δεν είναι και πολύ ωραίο...
Είναι πολύ όμορφο, πραγματικά. Σας ευχαριστώ πολύ.
Επιτρέψτε μου να σας βοηθήσω, αν δεν έχετε αντίρρηση...
αλλά δεν θα μπορέσω να σας ξεναγήσω. Δεν γνωρίζω τα κατατόπια στο Ρίο.
Θα τα καταφέρω. Την ξέρω αυτή την πόλη σαν την παλάμη του χεριού μου.
Μπορώ ακόμη να σας δείξω την σωστή κατεύθυνση, εφ’ όσον το επιθυμείτε.
Πάμε τότε.
Κρεμμύδια!... Κρεμμύδια!
Μήπως θες μια μπριζόλα;
Θαυμάσια.
Θαυμάσια. Κάνουμε μια βόλτα εδώ γύρω; Τί λες;
Εδώ τα μεγαλύτερα περιδέραια, τα μεγαλύτερα περιδέραια.
Ε, κορίτσια! Πάμε.
Τέλειωσες Ορφέα; Πήγαινε να πάρεις την επιταγή για το βδομαδιάτικό σου.
Ε, εσύ! Τί κάνεις εδώ;
Μου είπαν να κατέβω στο τέρμα της γραμμής.
- Και λοιπόν; Εδώ είναι το τέρμα. - Ευχαριστώ!
- Είσαι από εδώ κοντά; - Όχι.
- Πού θες να πας; - Στο σπίτι της ξαδέλφης μου.
Καλώς, τότε όλα είναι εντάξει.
Ερμή, βοήθησε λίγο αυτό το κορίτσι. Ψάχνει την ξαδέλφη της.
Θα την βρει την ξαδέλφη σου. Βρίσκει τα πάντα!
Εγώ πρέπει να πηγαίνω τώρα για να πάρω την επιταγή μου.
Άλλη μια για την συλλογή σου. Ωραία κοπέλα!
- Είναι άβγαλτη και αθώα. - Ναι, έχεις δίκιο. Σε ξέρω καλά!
- Πρόσεξε! Κυκλοφορεί η Μίρα εδώ γύρω. - Ορφέα!
- Δεν στο είπα εγώ; - Ορφέα!
Λυπούμαι που σου χάλασα την διασκέ– δαση. Μήπως της λες την μοίρα της;
- Γιατί όχι; - Αποκλείεται!
Με αυτή την εμφάνιση, μόνο κακή τύχη μπορεί να έχει.
Είσαι πολύ επιδειξιομανής για να αξίζεις εσύ καλύτερη τύχη.
Έλα, θα 'ρθείς;
Είναι τρελή.
- Έχεις βρεθεί ποτέ σου σε καρναβάλι; - Όχι, δεν έχω πάει ποτέ.
- Γι’ αυτό ήλθες; - Όχι.
Να δεις που στο τέλος θα πας. Κανείς δεν αντιστέκεται στην τρέλα του καρναβαλιού.
Είδες; Δεν είναι λάθος.
Απλά ακολούθησε το μονοπάτι και θα το βρεις το μέρος.
- Ευχαριστώ πολύ. - Με λένε Ερμή.
Αν ξαναχαθείς, έλα να με βρεις.
Βρίσκομαι πάντα εδώ, είμαι ο φύλακας του σταθμού.
Ευχαριστώ. Κάποια μέρα θα γυρίσω.
Είσαι ματσωμένος! Δώσ’ το μου ...άσε με να το δω.
Πήρες και τις οδηγίες;
Ναι, ευχαριστώ.
- Την γνωρίζεις; - Όχι.
- Γιατί λοιπόν τόση φασαρία; - Διότι είμαι πολύ ευγενικός.
- Ευγενικός! - Δεν είναι πολύ χαριτωμένη;
- Τί θα γίνει με μένα; Πάμε! - Να πάμε πού;
Είδες Ερμή; Είναι τόσο κυνικός, που φτάνει μέχρι να με ρωτάει "πού"
Μήπως ξέχασες ότι θα παντρευτούμε;
- Πρόσεξε κακομοίρη μου! - Και έχει κάτι μάτια!
Και εγώ έχω καλή μνήμη, το ξέρεις;
Το ξέρω! Κακομοίρη!
Αρκετά!
- Πού βρίσκεται το πέμπτο τμήμα; - 1ος όροφος, 2η πόρτα δεξιά.
Βγάλε το καπέλο σου! Φτιάξε την γραβάτα σου. Τι ατιμελησιά!
Άσε με να στη φτιάξω, άσε με!
- Δώσ’ μου ένα φιλί. - Έρχεται κόσμος!
Έλα!
Άδειες γάμου;
Συγνώμη! Είναι για αύριο!
Εμείς όμως θέλουμε σήμερα. Θέλουμε να βγάλουμε άδεια!
- Θέλουμε να παντρευτούμε, εντάξει; - Είστε σίγουροι;
- Φυσικά! Μα γιατί ρωτάτε; - Ζητώ συγνώμη, απλά αστειευόμουν.
Έλεγα ότι όλοι έρχονται εδώ για να παντρευτούν.
Είναι πολύ αστείο.
Τα ονόματά σας; Πώς λέγεστε εσείς;
- Ορφέας. - Ορφέας.
Προφανώς τότε το όνομα της νύφης θα είναι Ευρυδίκη.
Δεν με λένε Ευρυδίκη. Γιατί το λέτε αυτό;
Διότι όλοι γνωρίζουν τον έρωτα του Ορφέα και της Ευρυδίκης.
Μήπως αγαπάς καμιά Ευρυδίκη;
Μα δεν ξέρω καμιά Ευρυδίκη! Τί είναι αυτά που λέτε;
Τίποτα... τίποτα. Είναι μια παλιά ιστορία. Απλά αστειευόμουν.
Δεν είναι καθόλου αστείο!
Δεν με ενδιαφέρουν αυτές οι παλιές ιστορίες, Ορφέα.
Με λένε Μίρα.
Πάμε Μίρα!
Είσαι χαρούμενη τώρα; Έγινε αυτό που ήθελες.
- Δεν θα μου πάρεις και ένα δαχτυλίδι; - Τί δαχτυλίδι;
Τώρα που αρραβωνιαστήκαμε, πρέπει να μου πάρεις και ένα δαχτυλίδι.
- Με τί λεφτά; - Αφού πληρώθηκες σήμερα!
- Δεν θα μου πάρεις; - Πρέπει να πάρω την κιθάρα μου πίσω από το ενεχυροδανειστήριο.
Αυτό είναι η δική μου προτεραιότητα. Αύριο είναι το καρναβάλι. Δαχτυλίδι;
- Ανοησίες! Πάρε μόνη σου ένα δαχτυλίδι! - Όχι! Εσύ πρέπει να μου το δώσεις!
Σου είπα, δεν έχω χρήματα!
- Μπορώ να σου δανείσω. - Εντάξει!
Εσύ είσαι αυτός που πρέπει να μου πάρει το δαχτυλίδι! Κουνήσου!
- Τί άλλο θέλεις; - Πρώτα την κιθάρα μου!
104...
310...
102...
340...
Ορφέας... Ορφέας.
Θα είσαι όμορφος σαν βασιλιάς!
Είμαι βασιλιάς!
Αφήστε το εδώ στον πάγκο... Αρκετά.
- Τί είναι αυτό; - Αυτοί οι απατεώνες δεν ενδιαφέρονται...
- Εντάξει, εντάξει. - Κράτα το. Κοίτα, δουλεύει καλά!
Αυτή η αντίκα αξίζει πολύ περισσότερα από 100 κρουζέϊρος...
Οποιοδήποτε μουσείο θα πλήρωνε μια περιουσία. Και παίζει καλά!
Αλλά χρειάζομαι τα 100 κρουζέϊρος.
Θέλω μόνο 100 κρουζέϊρος για το καρναβάλι. Παίζει καλά.
Το ξέρω. Πάρε τα 100 κρουζέϊρος και πάρ’ το από εδώ!
- 100 κρουζέϊρος! Υπέροχα! - Πάρε αυτό τον διάολο από δω!
Όχι, τώρα σου ανήκει!
Νομίζεις ότι είναι αστείο, ε;
Έκανες μια πολύ καλή συναλλαγή.
- Κράτα λίγο αυτή την σαβούρα! - Περίμενε...
Κράτησε αυτό.
Μην θυμώνεις, έτσι; Μα δεν είναι πολύ ωραίο;
- Είναι πραγματικά όμορφο. - Ναι, αλλά μου χρωστάς 110 δολάρια.
- Τί πράγμα; - Εκατόν δέκα!
Είσαι λυπημένο μικρό μου πουλάκι; Δεν ήλθε.
Αλλά θα έλθει. Έλα πουλάκι, κελάηδησε!
- Μπρεντ! - Ξόδεψα όλα μου - τα λεφτά για ένα φόρεμα.
Τσίκο! Τσίκο!
Ω, εσύ είσαι!
- Καλημέρα. - Καλημέρα. Πέρνα μέσα.
Δεν σε περίμενα καθόλου. Νόμιζα ότι ήταν εαυτός.
- Αυτός; - Ο Τσίκο Μπότο! Δεν τον ξέρεις.
Και τί άντρας. Λείπει συνεχώς σε ταξίδια.
Αλλά μου υποσχέθηκε ότι θα είναι εδώ για το καρναβάλι.
- Είναι ο άντρας σου; - Όχι, υπάρχει πρόβλημα;
Απλά αρέσει ο ένας στον άλλο. Και είμαι όλη δική του!
Θα 'πρεπε να δεις το στήθος του.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν χάρηκα που σε είδα!
Για την ακρίβεια, αφού αυτός λείπει, είναι πολύ βολικά έτσι.
Άσε με να μαντέψω... Ήλθες για το καρναβάλι!
- Έφυγα για να ξεφύγω. - Να ξεφύγεις;
- Φοβάμαι Σεραφίνα! - Εσύ; Φοβάσαι;
Τί φοβάσαι; Ποιον;
Είναι ένας άντρας που ήλθε στην φάρμα μας και με κυνηγούσε.
- Γιατί είσαι όμορφη χαζούλα! - Όχι.
- Είμαι βέβαιη πως θέλει να με σκοτώσει. - Είσαι τρελή κορίτσι μου;
Θέλει μόνο να χωθεί μέσα στο βρακί σου! Δεν το καταλαβαίνεις;
Όχι, θέλει να με σκοτώσει. Το ξέρω, το νιώθω σίγουρα.
Εντάξει. Άκου λοιπόν και πες μου: Ξέρει ότι βρίσκεσαι εδώ;
- Όχι. - Τότε λοιπόν ξέχνα τον! Έλα.
Πρέπει να πεινάς. Αλλά έχω μόνο κρεμμύδια. Έχεις καθόλου χρήματα;
Δεν πειράζει. Σου ζήτησα μόνο γιατί το φόρεμά μου ήταν ακριβό.
Ξέχνα το. Ο πορτογάλος παντοπώλης θα μας κάνει πίστωση για ένα φιλί.
Είσαι πολύ όμορφη!
Ωραίο κόλπο.
Καλημέρα, Μπενεντίτο. Τί κάνεις;
- Αυτό το φυλαχτό είναι για μένα; - Όχι, είναι για κείνην.
- Μα αφού ούτε καν την ξέρεις! - Τώρα θα την γνωρίσω. Θέλεις μήπως...
- Ευχαριστώ Μπενεντίτο. - Ξέρεις μήπως το όνομά μου;
Με λένε Ευρυδίκη. Θα το κρατήσω για πάντα.
- Ακόμη και αφού πεθάνω; - Ανοησίες. Έλα τώρα.
Αυτό το αγόρι κάνει πάντα παράξενες σκέψεις. Πάμε, έλα!
Δώσ’ μου ένα φιλάκι.
- Αρκετά! Μόνο ένα. - Και εσύ;
- Ένα ψάρι. - Ψάρι... ψάρι... ψάρι.
Κάτι μου λέει πως ήλθες να ψωνίσεις χωρίς λεφτά.
Ακριβώς! Αλλά σου φέρνω πελάτισσες σαν και μένα, όλες κούκλες.
Θα μας κάνεις πίστωση, έτσι δεν είναι;
Όμορφο, μικρό μου προσωπάκι... Ακόμη ένα σε παρακαλώ.
Είσαι απαράδεκτη! Πάντα μου ζητάς πίστωση, και τώρα...
Καμιά πίστωση! Κανένας δεν μου χρωστά εμένα!
Ορίστε! Αυτό θα σε ηρεμήσει για λίγο.
Πολύ καλύτερα. Και τί θα γίνει μ’ αυτήν.
Μου φαίνεται πως δεν είναι συνηθισμένη σε τέτοιες... φτωχές δοσοληψίες!
- Και εσύ; Δεν θα μου δώσεις φιλάκι; - Ποτέ! Καλύτερα να πληρώσω!
Αυτό είναι πολύ κακό, γιατί ο άντρας της...
Αυτή η γυναίκα είναι πολύ πιο έξυπνη από σένα.
- Μη δίνεις σημασία! Πολλά είπαμε. - Όλοι το ξέρουν.
Αν πραγματικά παντρεύεται, την λυπάμαι!
Έφτασε η ώρα. Φτάνουν τώρα.
Πάρε ό,τι θέλεις!
Καλά τρελάθηκαν όλοι;
Δεν θα πας να τον δεις;
Ποιον;
Δεν τον ξέρει ακόμη. Όταν τον γνωρίσει, θα τρέχει…
…πιο γρήγορα απ’ τις άλλες. Θα τα πάρεις αυτά;
Σιγά μην τα πάρω, αφού είναι πράσινα ακόμη!
Πράσινα, πράσινα φυσικά! Μήπως ήθελες κανένα κόκκινο σύκο;
Δεν είναι δυνατόν! Κακομοίρη μου! Μήπως σε μάτιασαν;
Καλέ αυτή μιλάει σοβαρά.
Θες μήπως να σε βοηθήσω να ξεφύγεις λίγο από την αρραβωνιαστικιά σου;
Μου επιτρέπεις;
- Μα πώς τον κατάφερες; - Επέμενε...
Είμαι τόσο χαρούμενη!
- Θα με πνίξεις! - Πόσο χαίρομαι για σένα! Αγκάλιασέ με
- Τί συμβαίνει; - Α, εσύ είσαι! Τίποτα.
Συγνώμη. Πρέπει να κουρδίσω την κιθάρα για να ετοιμαστώ για την γενική πρόβα.
- Ορφέα! Ορφέα! - Αργότερα, αργότερα!
- Δεν το θέλει. - Σ’ το 'πα εγώ.
- Είσαι χαζή! - Το φόρεμά μου είναι τυπάδικο.
Πόσο όμορφο είναι!
- Πού είναι ο Ορφέας; - Έφυγε;
Ναι, είπε να συναντηθούμε στην πρόβα.
Θα μπορούσε τουλάχιστον να μου το είχε πει.
Έχει τόσο πολύ συγκινηθεί ο κακομοίρης.
Άσε με να ξαναδώ το δαχτυλίδι σου.
- Υπέροχο! Είναι αληθινό; - Σχεδόν.
Δεν είναι πολύ όμορφο; Ε;
Ορφέα, θα χορέψεις μαζί μου;
Ναι. Πολύ σύντομα, στην πρόβα.
Τί κάνουν τα πλήθη;
Πώς είσαι Καρούζο;
Καλά, εσείς οι δυο θα είστε μόνιμα αγκαλίτσα;
- Γιατί δεν τον ρωτάς; - Όχι, να τον ρωτήσεις εσύ.
Θέλω να σε ρωτήσω κάτι.
Είναι αλήθεια ότι μπορείς να κάνεις τον ήλιο να ανατέλλει, όταν παίζεις κιθάρα;
- Φυσικά και μπορώ! - Δεν σου το είπα;
Μπορείς να κάνεις τον ήλιο να ανατείλει αύριο;
Φυσικά! Ακόμη πιο εύκολα, γιατί αύριο είναι το καρναβάλι.
Και τί παίζεις για να το καταφέρεις;
- Κάτι σκαρώνω. - Και συ; Μπορείς;
Θα μπορούσα να φτιάξω μια μελωδία. Πολύ θα 'θελα να κάνω τον ήλιο να ανατείλει.
Δώσ’ του την κιθάρα. Έτσι, για να το διαπιστώσουμε.
Είναι μια πολύ παλιά κιθάρα...
- "Ανήκω στον Ορφέα". - Ναι, έτσι συμβαίνει.
Υπήρχε ένας Ορφέας πριν από μένα. Και μπορεί να έλθει και κάποιος μετά.
Αλλά τώρα, την έχω εγώ. Το καταλάβατε;
Μην λυπάστε. Μην το πείτε πουθενά, εντάξει;
Θα παίξω ένα καινούργιο κομμάτι, που μόλις έφτιαξα.
Δεν είναι ωραίο;
Το πρωί, αυτό το όμορφο πρωινό
Γεννιέται ένα καινούργιο τραγούδι
Που μιλά για τα μάτια σου, το γέλιο σου, τα χέρια σου
Και μια μέρα σαν έλθεις
Θα βγει μέσα από τις χορδές της κιθάρας μου
Ένας ήχος που μόνη η αγάπη σου έφτιαξε
Μια φωνή που θα μιλά για φιλιά
Φιλιά χαμένα στα χείλη σου
Τραγούδα καρδιά μου, η χαρά γύρισε
Στο σούρουπο αυτής της αγάπης
- Τί κάνετε εδώ; - Έχω το δικαίωμα να...
Ζέκα, πάρε την κιθάρα! Αν σε ρωτήσουν, δεν με είδες!
- Δεν είναι εδώ; - Ποιος;
Εσύ έπαιζες προηγουμένως;
Μου έδειξε πώς, ο Ορφέας.
Και πού είναι αυτός τώρα;
Μόλις έφυγε με μια γυναίκα.
Τί πράγμα;
Αφού έχεις την κιθάρα, παίξε κάτι.
Μα θα με ακούσει.
Ακόμη καλύτερα! Παίξε!
Πάλι εσύ; Τί κάνεις εδώ;
Γιατί δεν μου είπες ότι η Σεραφίνα είναι ξαδέλφη σου;
Έτσι είμαστε και γνωστοί. Πώς σε λένε;
Δεν θυμάσαι; Ευρυδίκη!
Υπέροχα! Ήδη μου αρέσεις!
Μα φυσικά! Ο Ορφέας θέλει την Ευρυδίκη, το λέει και ο μύθος...
Εσύ είσαι ο Ορφέας;
- Ναι, εγώ είμαι. Από την κορυφή ως τα νύχια! - Αλλά... δεν μου αρέσεις!
Ναι, σου αρέσω! Προσπάθησε να το θυμηθείς. Είναι μια παλιά ιστορία.
Χιλιάδες χρόνια πριν, ο Ορφέας ήταν λυπημένος και μελαγχολικός…
…σαν ένα πουλάκι που παγιδεύτηκε στο κλουβί.
Και μια μέρα, βγήκε από τις χορδές μιας κιθάρας,
ένας ήχος φτιαγμένος από μια και μοναδική αγάπη…
μια φωνή που μιλούσε για χαμένα φιλιά από τα χείλη της Ευρυδίκης.
Και τα χείλη της Ευρυδίκης έτρεμαν από την ένταση...
και το μυρωδάτο λουλούδι στο στόμα της άνοιξε τα πέταλά του.
Μα όχι! Είσαι πολύ νέα για να τα θυμάσαι...
Ναι, θυμάμαι τα λόγια που τραγουδούσες...
- …γιατί είναι τα ίδια λόγια! - Ακριβώς!
Αλλά πιο πολύ μου άρεσε η μελωδία.
Συγνώμη Ευρυδίκη.
Κοίτα.
Πρέπει να του μιλήσω.
Όχι, ασ' τους ήσυχους!
Ορφέα, σε περιμένουν για την πρόβα!
Ναι!
Λοιπόν... πρέπει να πάω.
Το ξέρω.
Θα τραγουδήσω και θα χορέψω για σένα!
- Θα έλθεις; - Ναι, έρχομαι.
Να την προσέχεις! Πάμε!
Θα τα πούμε αργότερα.
Ευχαριστώ.
Γιατί δεν μου δίνεις σημασία;
Δεν έχω χρόνο τώρα.
- Απάντησέ μου! - Πήγαινε πίσω στη θέση σου!
Λυπάμαι. Σε έχει ήδη δει. Αυτός και ο ήλιος.
Δες την Σεραφίνα. Είναι η Βασίλισσα της Νύχτας.
Δες πόσο χαρούμενη είναι!
- Και ποια είναι αυτή; - Αυτή;
Αυτή είναι η Μίρα. Παίζει την Βασίλισσα της Ημέρας.
- Είναι όμορφη, έτσι δεν είναι; - Ναι.
Είναι η αρραβωνιαστικιά του Ορφέα.
Κοίτα, θα την φιλήσει.
- Εντάξει, αρκετά! - Τί το αστείο βρίσκεις;
- Τίποτα! Είπα αρκετά! - Γιατί δεν με φίλησες;
Άσε με ήσυχο. Δοκιμάσατε τις φορεσιές σας;
Φυσικά! Το κουστούμι της Μίρα είναι υπέροχο, δεν είναι;
Έχει κεντημένα μανίκια. Πάμε να το δούμε.
Έλα να χορέψεις Ευρυδίκη, έλα!
Έλα τώρα!
- Ποια είναι αυτή; - Ρώτα τον Ορφέα!
- Θέλω μια φορεσιά για αυτήν, εντάξει; - Εντάξει, θα το φροντίσω.
Όταν μιλάμε για γυναίκες, κανείς δεν είναι καλύτερος από σένα!
Άσε με ήσυχο!
Είναι όμορφη! Ωραία γυναίκα!
- Δεν είναι πιο όμορφη από τη Μίρα; - Πολύ καλύτερη! Πραγματική καλλονή!
- Έχει καλό γούστο. - Κόφ’ το!
- Και τί έγινε λοιπόν; Τί; - Πού είναι το αποκριάτικο κουστούμι;
Αυτό είναι όλο κι όλο. Μια γυναίκα σαν κι αυτή δεν χρειάζεται κουστούμια.
- Περίμενε, άσε να δω και λίγο δίπλα. - Όχι.
- Ακριβώς, μα εσύ δεν είσαι με την Μίρα; - Γιατί ασχολείσαι μ’ αυτήν;
Δεν είναι τίποτα... τίποτα.
Δεν χάνεις τον καιρό σου εσύ, έτσι δεν είναι;
Να σας συστήσω την ξαδέλφη μου.
Μη γίνεσαι κακιά. Φρόντισέ την. Θέλω να της βρεις ένα ωραίο κουστούμι.
- Ε μα πια και συ! - Σοβαρά μιλάω.
Μα αφού ούτε που την ξέρεις!
Ναι, την ξέρω.
Κοίταξέ με.
Κοίταξέ με!
Δικέ μου!
Μην κάνεις γκριμάτσες! Δεν είναι τραγικά τα πράγματα. Θα τα κανονίσω.
Ε, κορίτσια, αφήστε την κοπέλα ήσυχη! Εγώ θα ασχοληθώ μαζί της!
- Μα να βοηθήσω θέλω! - Έχουμε φούρια τώρα!
Μην στέκεσαι εδώ! Κουνήσου! Φύγε!
Γρήγορα, γρήγορα! Εγώ θα την φροντίσω.
- Ορφέα, είναι δω η Ευρυδίκη; - Ναι, Γιατί;
- Ευρυδίκη κάποιος σε ζητάει! - Ποιος;
- Ένας άντρας. - Ποιος είναι;
Δεν τον ξέρω. Πάντως δεν είναι από τα μέρη μας.
- Ποιος είναι; - Μην φοβάσαι!
Πες του ότι έφυγε. Έχει φύγει.
Άντε, τί περιμένεις;
Όχι!
Ηρέμησε. Ηρέμησε!
Ηρέμησε! Δεν υπάρχει κανένας λόγος να φοβάσαι!
Φρόντισέ την!
Τί συνέβη;
- Ευρυδίκη! Καλέ αυτή φοβάται! - Ευρυδίκη; - Ξαδελφούλα μου!
- Την λένε Ευρυδίκη; - Ναι, δεν έχει το δικαίωμα να την λένε έτσι;
Ορφέα!
Τί συνέβη, Μπενεντίτο;
Προσπάθησα να τον πιάσω, αλλά με πέταξε στο έδαφος.
- Προς τα πού πήγε; - Δεν ξέρω... από εκεί!
Δεν είναι δυνατόν! Έχει γκρεμό από κει!
- Έφυγε από εκεί. - Από εκεί;
Τί έπαθε αυτός;
- Φρόντισέ τον σε παρακαλώ. - Ορφέα! Τί συνέβη;
Ποια είναι αυτή η κοπέλα, η Ευρυδίκη; Έχετε σχέσεις μαζί;
- Όχι! Άσε με να φύγω! - Μείνε εδώ!
Όχι!
Αν φύγεις, τότε...
Λοιπόν, τον κυνήγησες;
Ευρυδίκη!
Εσύ είσαι; Σεραφίνα! Απάντησέ μου!
Ευρυδίκη!
Πού βρίσκεσαι;
Βλαμμένε! Με τρόμαξες!
Εσύ κρύβεσαι, και εγώ σε τρόμαξα;
- Πού είναι η ξαδέλφη μου; - Η ξαδέλφη σου;
- Ναι, η ξαδέλφη μου! - Α, ώστε ξαδέλφη σου ήταν...
- Την τρόμαξες κι αυτή, έτσι; - Ποιος, εγώ;
Ωραία! Πρέπει να την βρω όμως!
Περίμενε! Εγώ ήλθα από το Μοντεβιδέο για να σε δω!
Αυτή θα βρει τον δρόμο της.
- Πού είναι η Ευρυδίκη; - Την είδα μια στιγμή, αλλά την έχασα μετά.
Προς τα πού πήγε;
- Απάντησέ μου! - Δεν ξέρω! Από εκεί.
Θα την βρει.
Τσίκο!
- Τσίκο, αγάπη μου! - Θα με πνίξεις!
Όχι!
Όχι! Θα σε σκοτώσει! Θα σε σκοτώσει!
Φρόντισέ την.
Δεν βιάζομαι.
Θα ξανασυναντηθούμε σύντομα.
Εις το επανειδείν!
Είσαι στην αγκαλιά μου Ευρυδίκη.
Θα σε προστατεύω για πάντα... από κάθε κίνδυνο.
Μου αρέσεις Ευρυδίκη.
Ποτέ δεν θα σε αφήσω να τρομάξεις ξανά... ποτέ!
Έφτασε ο Τσίκο Μπότο. Θέλεις να μείνεις εδώ;
Ναι.
Δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι εδώ. Όλα είναι εντάξει.
Θα σε προστατεύει και σένα. Είναι φοβερός φύλακας!
Και μετά...
…μετά είμαι και εγώ εδώ.
- Πάμε! - Ορφέα, εσύ είσαι;
Ορφέα!
Θα έπαιρνα όρκο πως άκουσα ανθρώπους να μιλάνε. Εσύ άκουσες τίποτα;
- Θα ήταν ο σκύλος. - Μιλούσε;
Ναι, και λοιπόν;
Δώσ' μου.
- Είναι σε καλά χέρια. - Ποιός;
- Η ξαδέλφη μου. - Η ξαδέλφη σου; Καλά αυτή δεν έφυγε;
Χαζούλη! Άνοιξε το στόμα σου και κλείσε τα μάτια σου.
Κι άλλο! Κι άλλο!
Το σκυλάκι έσκισε ένα από τα μικρά ζωάκια.
Δεν είναι ζωάκια, είναι σύμβολα των ζωδίων.
Είναι όμορφο.
Εδώ γεννήθηκα. Είναι το σπίτι μου στον ουρανό.
Ένα μικρό αρνάκι;
Θα νοικιάσω το διπλανό σπιτάκι για να είμαι πάντα κοντά σου.
Να το κάνω;
Καληνύχτα.
Θα κοιμηθώ έξω. Είναι πιο κοντά στο σπίτι μου... και στο δικό σου.
Καληνύχτα Ευρυδίκη.
Ένα... δύο... τρία... τέσσερα... πέντε.
- Παίζουν. - Ελπίζω να μας αφήσουν να κοιμηθούμε.
Έλα!
Έλα τώρα!
Σ’ έπιασα!
Δεν μ’ έπιασες ακόμη.
Δεν μπορώ.
Θα σε πιάσω!
Σε πόνεσα;
Κακομοιρούλη μου!
- Πονάει ακόμη; - Όχι. Είναι καλύτερα.
Περίμενε!
Α Τσίκο! Εγώ νίκησα, έτσι δεν είναι;
Πάντα εσύ κερδίζεις.
Ζέκα... Ζέκα!
Πάμε! Έφτασε η στιγμή. Βιάσου! Βιάσου!
Εντάξει... έρχομαι.
Είναι πολύ νωρίς ακόμη αγόρι μου. Άσε μας να κοιμηθούμε ήσυχα!
- Κλείσε την πόρτα! - Ναι, ναι, γιαγιά.
Πάμε, έχουμε ήδη αργήσει.
Τί κάνουν αυτά τα διαβολάκια τέτοια ώρα;
Ήσυχα, Καρούζο!
Δεν θα το βρει. Καλύτερα να του το πούμε.
Πολύ καλά! Πάμε να δούμε.
Κι αν κοιμάται;
Θα χτυπήσω την πόρτα.
Τί σού 'λεγα;
Η χαρά μου ονειρεύεται
Μέσα στα μάτια του κοριτσιού μου
Είναι σαν την νύχτα που φεύγει
Αναζητώντας την αυγή Μίλα σιγά σε παρακαλώ
Για να ξυπνήσει χαρούμενη
Κοίτα... ανατέλλει!
Δίνοντας ένα φιλί αγάπης
Είναι αλήθεια.
Η λύπη δεν έχει τελειωμό
Μα η χαρά έχει
Η χαρά είναι σαν μια σταγόνα δροσιάς
πάνω στα πέταλα ενός λουλουδιού
στην αρχή λαμπερή και ήρεμη, κι έπειτα τρεμουλιαστή
Πέφτει στο τέλος σαν δάκρυ από αγάπη
Σεραφίνα, πού είναι η αποκριάτικη φορεσιά σου;
Είναι εδώ ο Τσίκο! Και είναι πάντα πεινασμένος!
- Φαίνεσαι τόσο όμορφη! - Περίμενε, κάτσε να φωνάξω τον Ορφέα!
Όχι, βιάζομαι. Θα τρέξω μπροστά.
Ευχαριστώ.
- Παντρεύεσαι σήμερα; - Ο Ορφέας ξέχασε.
Γιατί; Δεν σε κάλεσε;
Ευρυδίκη! Βρε, Ευρυδίκη.
Πού ήσουνα; Γρήγορα! Βάλε τη φορεσιά σου, γρήγορα!
Όχι. Γρήγορα. Όχι, όχι... όχι εκεί, όχι... έτσι.
- Καλά, δεν βιαζόμαστε; - Η Μίρα... έρχεται.
Και τί λοιπόν αν έρχεται;
Έλα καλή μου. Δεν είσαι έτοιμη;
- Όχι,... δεν βιάζομαι. - Καλά, το έχασε αυτός;
- Ορφέα μου υποσχέθηκες. - Θα σ’ έχω απ’ τον κοντό.
Θεέ μου, τρελάθηκε! Πώς τα κατάφερες να τον κάνεις έτσι;
Ξύπνησες ήδη! Τουλάχιστον πες μια καλημέρα!
- Ποια είναι αυτή. - Η ξαδέλφη μου.
Η ξαδέλφη σου;
Ας μην αρχίσουμε ξανά την ίδια κουβέντα. Πέσε για ύπνο!
- Πεινάω. - Περίμενε!
Τρως, τρως, τρως, όλη την ώρα τρως! Ιδού λοιπόν, φάε και σκάσε!
Θεέ μου παντοδύναμε! Πώς μπορώ να αντισταθώ; Μου αρέσει.
Συμβαίνει σε όλους. Για κοιτάξου!
Πω-πω! Σου πάει περίφημα.
Και τί θα πιω;
Πάρε, αλλά δεν θέλω να με ενοχλήσεις ξανά.
- Ωραίο κοστούμι. - Ήταν ιδέα του Ορφέα.
- Τυχερή. - Εγώ;
Το καρναβάλι είναι πολύ ωραίο, φιλε– νάδα, αλλά αύριο φεύγει πάλι ο Τσίκο.
Έλα, κούμπωσέ το μου.
- Θα προτιμούσα να χαζολογάω μαζί του. - Εγώ θα προτιμούσα να χόρευα με τον Ορφέα.
Ορφέα, άνοιξε την πόρτα!
Απαράδεκτο!
Τί θα έλεγες να χόρευες εσύ στη θέση μου;
- Όχι! - Ναι! Αυτό είναι!
- Ορφέα, άνοιξε την πόρτα! - Έρχομαι, έρχομαι.
Καλά, τί κάνεις;
Δεν βλέπεις; Κοίτα.
Δεν είμαι ωραία;
- Ναι. - Τί συμβαίνει;
Θα μπορούσες τουλάχιστον να κοιτάξεις.
Μήπως σε πονάει ο λαιμός;
- Μήπως... - Άκου Μίρα, πρέπει να...
Καινούργιο; Σίγουρα καινούργιο... Τί είναι αυτά τα ζωάκια;
Δεν είναι ζωάκια. Είναι τα σύμβολα του ζωδιακού κύκλου.
Του ζωδιακού κύκλου! Μην μου το λες!
Και η κοπέλα της διπλανής πόρτας σε ανέβασε στα ουράνια χθες το βράδυ, έ;
Απάντησέ μου!
Να! Αυτή είναι η γνώμη μου για το κουρελόπανο αυτής της τσούλας.
Αυτή είναι, έτσι δεν είναι.
- Σκάσε! - Φοβάσαι ότι θα μας ακούσει!
Άκου, άμα την ξαναδώ μαζί σου θα την σκοτώσω!
Ήλθαμε να σε βοηθήσουμε να κουβαλήσεις τον ήλιο.
Θα σε περιμένω έξω.
Εδώ. Το ντέφι μου.
Φαίνεσαι πολύ όμορφη, το ξέρεις!
Ποιος ούρλιαζε εδώ πέρα;
- Κανείς. - Η Μίρα ήταν;
- Αφού το ξέρεις... - Ο Ορφέας μου τα είπε όλα.
- Υποσχέθηκε να της μιλήσει. - Καταλαβαίνω.
- Σεραφίνα, δεν θα έλθεις; - Ναι, έρχομαι!
Θα γίνει έξαλλη.
- Γρήγορα, κατέβασε το βέλο σου. - Τώρα;
Τώρα! Αλλιώς η Μίρα θα νομίζει ότι την κοροϊδεύω.
Δεν είναι καθόλου "πολιτισμένη".
Έρχομαι! Τσίκο, ξύπνα και δώσε ένα φιλί στη ξαδέλφη μου, γρήγορα!
- Στη ξαδέλφη σου; - Ναι!
- Καλέ αυτή είναι... αυτή. - Κερδίζεις βραβείο εξυπνάδας.
Τώρα, εκείνη είμαι εγώ, και θα την φιλήσεις σαν να φιλούσες εμένα, εντάξει;
- Να την φιλήσω; - Ναι, να την φιλήσεις!
Όχι, όχι εδώ. Στη πόρτα! Έρχομαι! Τώρα αμέσως! Αμέσως!
Φίλα την! Παθιασμένα!
Αρκετά!
Πες της κάτι!
- Σαν τί; - Τί; Τί ρωτάς τώρα;
Τί... τι... τί...
Μα δεν την ξέρω την ξαδέλφη σου!
- Κοίτα το κοστούμι της Σεραφίνας. - Πολύ βέλο και λίγο πρόσωπο!
Για την Σεραφίνα αυτό είναι πλεονέκτημα, άκου που σου λέω!
Ορφέα θα στέκεσαι εκεί για πάντα; Πάμε!
Ρώτα την Σεραφίνα αν έρχεται η Ευρυδίκη. Τρέξε!
Σεραφίνα, ο Ορφέας ρωτάει αν η Ευρυδίκη έρχεται.
Γιατί φοράς το φυλαχτό της;
- Είναι μυστικό; - Ναι. Μόνο ο Ορφέας μπορεί να το ξέρει.
Θα τρέξω να του πω να σε περιμένει.
Προσοχή! Προσοχή! Και τώρα η περίφημη...
Σχολή Σάμπας "Portela"!
Έλα Ζέκα, βόηθα να κρατήσουμε το σχοινί.
Ούτε καν το πρόσεξα.
- Ποιο πράγμα; - Δεν ξέρω, κοίτα την Σεραφίνα.
- Σ’ αγαπώ. - Και εγώ σ’ αγαπώ Ορφέα.
Πάμε, είναι η σειρά μας!
Και τώρα η Σχολή Σάμπας "Babylon United"!
- Μ’ αγαπάς; - Τράβα στη θέση σου να χορέψεις!
Απάντησέ μου!
Ήθελα να εξηγηθώ πιο πριν. Τώρα είναι πολύ αργά. Φύγε!
Ζέκα κοίτα! Ο θάνατος!
Τίποτα δεν είναι. Απλά ένας μεταμφιεσμένος.
Κοίτα!
Το φυλαχτό μου!
Ευρυδίκη!
Πρόσεξε! Πιάσ’ το Μπενεντίτο!
Προσοχή! Καλείται ο Ορφέας, αντιπρόσωπος της...
…"United Babylon" να προσέλθει στο γραφείο των κριτών!
Γιατί διάλεξες να χορέψεις με την Σεραφίνα αντί με μένα;
Όχι τώρα. Με καλούν οι κριτές! Έλα Λούρντες!
Ορφέα, παρακαλώ, οι κριτές είναι από εδώ!
Σας ευχαριστώ, ευχαριστώ... όλοι το δικαιούνται, κοιτάξτε, κοιτάξτε.
Θα σε σκοτώσω!
Όχι!
Θα σε σκοτώσω! Θα σε σκοτώσω!
Ηλίθιε!
Προσοχή! Και τώρα η "Estasao Primeira"!
Ευρυδίκη, Ευρυδίκη!
Τί συνέβη παιδί μου; Ηρέμησε, ηρέμησε.
- Θέλει να με σκοτώσει! - Μην κλαις! Έλα τώρα.
Θα με σκοτώσει!
Πήγαινε στο σπίτι μου. Εκεί θα είσαι ασφαλής.
- Θα ενημερώσω και τον Ορφέα. - Όχι, είμαι τόσο τρομαγμένη.
Ηρέμησε παιδί μου. Άσε με να ψάξω να τον βρω.
Τον δρόμο τον ξέρεις.
Πήγαινε παιδί μου.
Μην ανησυχείς, πήγαινε... Θα ειδο– ποιήσω τον Ορφέα τώρα αμέσως. Πήγαινε!
Όχι!
Ευρυδίκη! Πού είσαι;
Ευρυδίκη!
Ορφέα!
Ευρυδίκη!
Τώρα είναι δική μου!
Όλα εντάξει... δεν είναι τίποτα.
Όχι, δεν είναι.
- Πάει πέρασε Ορφέα! - Ευρυδίκη!
Πέθανε, Ορφέα!
- Όχι! Θέλω να δω την Ευρυδίκη! - Μόνο νεκρή μπορείς να την δεις.
- Όχι! - Την πήγαν στο νεκροτομείο.
Όχι, ζει! Θα την βρω!
Είναι αλήθεια Ορφέα. Περίμενε!
- Μπορώ να φύγω; - Ναι.
Περίμενε... Ορφέα! Ορφέα!
- Όλοι είναι κάπως έτσι στην αρχή. - Όχι!
Πραγματικά αγαπιόντουσαν.
Αλήθεια, υπάρχει ο Χάρος;
Ναι, υπάρχει.
Ορφέα περίμενέ με!
Θα ήθελα κάποιες πληροφορίες.
Είστε συγγενής; Τότε δεν μπορείτε να μείνετε εδώ.
Απαγορεύεται. Δεν μπορείτε να μπείτε.
Σταματήστε, σταματήστε!
Δεν επιτρέπεται να πάτε επάνω! Φύγετε, φύγετε!
Πήγε επάνω.
Σταματήστε!
Τί θέλετε;
Τί γυρεύετε εδώ;
- Τίποτα. - Τότε φύγετε σας παρακαλώ.
Απαγορεύεται και δεν έχουμε καιρό για χάσιμο.
Μην λυπάσαι Ορφέα.
Πέρασε...
Όλα πέρασαν.
Κράτησε αυτήν την τσούλα!
- Τον ξέρω αυτόν. - Τον ξέρω αυτόν τον τύπο.
- Δεν είσαι ο Ορφέας από την Babylon; - Ναι, εγώ είμαι.
Είναι φανταστικός! Ο καλύτερος! Φοβερή φωνή!
Τραγούδησέ μας κάτι! Αυτό που μας είχες τραγουδήσει... πώς πήγαινε ο σκοπός.
Τραγούδησέ μας! Τί πρόβλημα έχεις;
- Ψάχνω για κάποιον που χάθηκε. - Δεν θα τον βρεις εδώ.
Αυτοί είναι φανατικοί ποδοσφαιρόφιλοι. Για εξαφανίσεις, στο 12ο όροφο.
- Πού δηλαδή; - Θα σου δείξω. Έλα εδώ.
Δείξε μου αυτά τα βήματα.
Αυτό... ποιο ήταν. Κάπως έτσι πήγαινε.
Εντάξει πήγαινε... από εδώ.
Φύγε από εδώ!
Φύγε!
Είναι κανείς εδώ;
Τί ψάχνεις φίλε μου;
Εξαφανισμένους.
Υπάρχει ένα τέτοιο τμήμα...
…αλλά ποτέ δεν είδα εξαφανισμέ– νους εδώ. Μόνο χαρτιά.
Εδώ είναι: "Εξαφανίσεις".
Βλέπεις; Κανείς δεν είναι...
…αλλά μπόλικη χαρτούρα, βλέπεις;
Το κτίριο είναι γεμάτο. 15 όροφοι χαρτούρα...
…για το τίποτα.
Ξέρεις να διαβάζεις;
- Ναι. - Εγώ δεν ξέρω.
Κοίτα ελεύθερα όπου θέλεις...
…αλλά δεν θα βρεις εξαφανισμένους μέσα στα χαρτιά.
Αντιθέτως, εκεί μέσα εξαφανίζονται.
Υποφέρεις φίλε μου;
Έχασα την Ευρυδίκη.
Είναι σαν να μου καίει τα σωθικά.
Συνέχισε να την καλείς, και θα έλθει.
Την φωνάζω.
Μόνος σου... Αυτό δεν φαίνεται να είναι αρκετό...
…και αυτά τα χαρτιά δεν θα σου δώσουν ποτέ μια απάντηση.
Νομίζεις ότι τα χαρτιά ασχολούνται με τον καθένα;
Πάμε φίλε μου. Ξέρω πού να σε πάω.
Πάμε.
Είτε σκουπίζω είτε δεν σκουπίζω, τα χαρτιά υπάρχουν παντού.
Έλα Ορφέα.
Ήσυχα! Ηρέμησε, Κέρβερε ήσυχα!
Ηρέμησε Κέρβερε.
Έτσι γίνεται. Δέχτηκε μέσα της το πνεύμα.
Φώναξέ την... Τραγούδησε, Ορφέα!
Τραγούδησε Ορφέα... εμπρός! Τραγούδησε Ορφέα!
Ορφέα, Ορφέα
Ευρυδίκη!
Μην κοιτάς πίσω Ορφέα. Δεν θα με ξαναδείς.
Πού είσαι Ευρυδίκη;
Είμαι κοντά σου Ορφέα.
Μ’ αγαπάς αρκετά, ώστε να αποδεχτείς ότι θα με ακούς χωρίς να με βλέπεις;
Σ’ αγαπώ Ευρυδίκη, αλλά θέλω να σε βλέπω! Τα χέρια μου είναι άδεια!
Θέλω να σε βλέπω και να σε κρατώ κοντά μου.
Όχι! Έτσι θα με χάσεις Ορφέα.
Δεν είσαι εκεί. Με κοροϊδεύεις!
Όχι!
Θέλω να σε δω!
Ορφέα με σκοτώνεις!
Γεια σου Ορφέα. Δεν θα με ξαναδείς.
Όχι! Μου είπες ψέματα! Γιατί μου το έκανες αυτό;
- Μου είπες ψέματα. - Ηρέμησε Ορφέα. Μην φεύγεις!
Ερμή, αυτός είναι! Αυτός είναι!
Εγώ είμαι. Ήλθε και ο Ερμής.
Δεν μου απέμεινε τίποτα στη ζωή.
Είμαι φτωχότερος και από τον φτωχότερο μαύρο.
Ζήτα συγχώρεση και παρηγοριά, παιδί μου. Όλοι είμαστε φτωχοί...
κι αυτό που μας απομένει να λέμε είναι μια λέξη των φτωχών: "ευχαριστώ".
Ζητάω παρηγοριά από σένα Ερμή.
Μόνο παρηγοριά μπορώ να σου δώσω.
Δες εδώ. Ήδη έκανα ότι έπρεπε να γίνει.
Νομίζω ότι δεν θα βρεις αληθινή παρηγοριά εδώ.
Σ' ευχαριστώ Ερμή.
Όχι εμένα παιδί μου. Την Ευρυδίκη να ευχαριστήσεις.
Πάμε.
Ναι.
Θα την πάρετε μόνος σας; Γιατί...
Εντάξει. Ελάτε μαζί μου.
Αν θέλετε θα μπορούσατε να δωρίσετε το πτώμα της...
στους γιατρούς, για την πρόοδο της επιστήμης.
Και θα σας βγει και πιο φθηνά.
Είμαι υποχρεωμένος να ρωτήσω γιατί...
…και η αλήθεια είναι ότι όταν κάποιος καταλήγει εδώ...
Το Καρναβάλι πέρασε, κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτα.
Μήπως θα θέλατε να την δείτε πριν, για την τυπική αναγνώριση.
Προσοχή, θα κρυώσετε έτσι ελαφρά που είστε ντυμένος.
Ο θάνατος είναι πολύ φθηνός εδώ, έτσι δεν είναι;
Προσοχή! Μα εσείς τρέμετε!
Το ίδιο συμβαίνει και σε μένα.
Δεν ωφελεί να προσέχει κανείς. Εγώ είμαι κρυωμένος όλο τον χρόνο.
Όλα είναι όμορφα, Ευρυδίκη.
Η καρδιά μου είναι ένα πουλί που ξεδιψά με μια σταγόνα δροσιάς.
Σ’ ευχαριστώ Ευρυδίκη. Σ’ ευχαριστώ γι αυτή την καινούργια μέρα.
Εσύ είσαι αυτή που με κουβαλάς.
Είμαι στα χέρια σου, σαν κοιμισμένο παιδί.
Νιώθω την γλυκιά ανάσα από το στήθος σου.
Ξέρω ότι θα με οδηγήσεις εκεί που πρέπει.
Σ’ ευχαριστώ Ευρυδίκη. Το μονοπάτι που διάλεξες είναι γεμάτο λουλούδια.
Ο ήλιος ανατέλλει και μας αγκαλιάζει, αγάπη μου.
Τραγουδάς, Ευρυδίκη.
Η χαρά των φτωχών είναι…
η μεγάλη ψευδαίσθηση του καρναβαλιού.
Δουλεύουμε όλο τον χρόνο.
Μίρα!
Όχι! Όχι! Όχι!
Ζέκα!
Βιάσου! Βιάσου!
- Παίξε και κάνε τον ήλιο να ανατείλει! - Μα δεν ξέρω πώς!
- Σίγουρα ξέρεις. - Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω!
Κάνε τον να σηκωθεί!
- Έλα, παίξε! - Δεν ξέρω.
Ξέρεις, έλα τώρα!
Παίζει ωραία, έτσι δεν είναι;
Τί κοιτάτε;
Σουτ! Κάνει τον ήλιο να ανατείλει!
Έκανε τον ήλιο να σηκωθεί!
Πω-πω! Ακριβώς όπως ο Ορφέας!
- Τώρα εσύ θα είσαι ο Ορφέας. - Όχι.
Ναι. Πάρε αυτό το λουλουδάκι.
Παίξε ένα τραγούδι για μένα σε παρακαλώ!
Πάμε μαζί!
Μαγεία επειδή μιλάω;
Μα όλες οι κιθάρες είναι μαγικές.
Τραγουδάνε,
και όχι μόνο αυτά των τραγουδιστών.
Ο ιδιοκτήτης μου τουλάχιστον δεν είναι τραγουδιστής.
Είναι οδηγός τραμ στη μεγάλη πόλη
έτοιμος να παντρευτεί ένα πολύ χαριτωμένο κορίτσι.
Αυτή δε μου αρέσει, αλλά θα ερωτευτεί με ένα κορίτσι από την επαρχία.
Πολύ διαφορετικό.
Συμβαίνει καθημερινά.
Δεδομένου ότι όλοι τον αγαπούν, όλοι οι φίλοι του θα τον βοηθήσουν,
νέοι και γέροι,
πλούσιοι και φτωχοί,
μικροί και μεγάλοι.
Θα υπάρξει ένας αριθμός μικρών κωμωδιών
και ακόμα ίσως ένα μεγάλο δράμα.
Είναι μία πολύ απλή ιστορία αγάπης για όλες τις εποχές,
για όλα τα μέρη,
με χιούμορ
φόβο,
τρόμο,
και μαγεία.
Χαρά
και θάνατος,
όπως σε όλες τις ερωτικές ιστορίες,
οι αμαρτίες και οι αρετές που οδηγούν άνδρες και γυναίκες:
Πόθος
και σεμνότητα
λαιμαργία
και εγκράτεια
βία
και γλυκύτητα
οργή
και ευαισθησία,
και αγάπη, πολύ αγάπη.
Υπάρχει κάτι ακόμα στην ιστορία μας,
κάτι ασυνήθιστο,
μυστηριώδες,
ανεξήγητο.
Αλλά είμαι μόνο μια κιθάρα, δεν έχω το δικαίωμα να το αποκαλύψω.
Θα μου άρεσε επειδή είναι πολύ σημαντικό.
Εάν η φωνή μου δεν πνιγότανε εκεί έξω από αυτές της μεγάλης πόλης,
θα έλεγα ότι ξέρω. Ακούστε με.
ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΥΠΟΤΙΤΛΩΝ ΘΕΟΜΕΤ